گمگشته من در مرزهایی دور از دلتنگی پرسه می زند ، اما افسوس که تردید من دریایی است بیکران که موجهایش حاصل سیل اشکی است در غروبهای دلتنگی . 

دوستت دارم عزیزم .......

دست یاری ، که بکوبد در را پرده از پنجره ها بگیرد ، قفل را بگشاید کوله بارت بردار دست تنهایی خود را تو بگیر و از آئینه بپرس منزل روشن  خورشید، کجاست ؟

شوق دریا اگرت هست ، روان باید بود ورنه ، در حسرت همراهی رودی ، به زمین خواهی  شد مقصد از شوق رسیدن ، خالیست راه سر شار امید و بدان ، که  امروز منتظر فردایی ست که تو دیروز ، در امید وصالش بودی بهترین لحظه راهی شدنت ، اکنون است لحظه را دریابیم

باور روز ، برای گذر از شب ، کافیست و از آغاز ، چنان رسمی بود که سرانجام ، چنین خواهد شد.

عاشق بودن ، بخشیدن تا سر حد فقر است والاترین هدیه ها بین دوستان ، اعتماد است و درک متقابل این دو ارمغان عشق اند عشق ایثار چیزی بیش از تمامی خود است . تنها در طلب لبخندی کوچک

عاشق بودن دیدن نه تنها با چشم که با دل است پرورش بینشی در ژرفای احساس خود و دیگری است داشتن درکی نیکو از پیوند میان دو انسان است .

عاشق بودن ، فدا کردن خود به تمامی است .

آماده تا بگویی :

اینک من دوستت دارم بسیار و بسیار ندای تمام وجودم نه اینکه هر دم به رنگی در آیی و هر روز نوایی دگر ساز کنی تا پذیرفته شوی بلکه چنان تغییر کنی تا نور خوبی ها ظلمت کمبود هایت را بپوشاند .

تقدیم به دوستان خوبم فهیمه و ژاله و ........؟

ترس کجاست ، زمانی که من حامل عشق هستم

نفرت کجاست ، زمانی که من حامل بخشش هستم

از هم کسیختگی کجاست ، زمانی که من حامل یکپارچگی هستم 

شک و تردید کجاست ، زمانی که من حامل ایمان هستم

اشتباه کجاست ، زمانی که من حامل حقیقت هستم

نومیدی کجاست ، زمانی که من حامل امید هستم  

غم واندوه کجاست ، زمانی که من حامل شادی هستم

تاریکی کجاست ، زمانی که من حامل نور هستم

***     ****    ***

ای روح برتر ، در راستای آرام شدن درک شدن ، دوست داشته شدن از طرف دیگران یاریم کن .

بیش از حد تلاش نکنم ، بلکه پیشقدم باشم در آرامش بخشیدن ، درک کردن و عشق ورزیدن .

زیرا که این چنین است :

بدهم که دریافت کنم ،

ببخشم که بخشوده شوم ،

بمیرم که دوباره زنده شوم ،

و زندگی جاودان را زندگی کنم .

تقدیم به دوست خوبم فهیمه جونم

پروردگارا ! یاریم ده نگذار در باتلاق دنیا فرو روم .دلم برایت تنگ است دستهایم را بگیر !

یاد تو در همه شبهای من می درخشد . وقتی به افقهای روبه رو نگاه می کنم نور تو را می بینم که حتی گمنام ترین قسمت های زمین را روشن کرده است .

هر گاه قلبت از تبعیض به ستوه آمد ، به کوهستان برو و خدا رو فریاد کن ....هنوز هم جای امیدواری هست ؟! پاسخت را زدوتر از آن چه فکر می کنی می دهد که ......آری هست ! ! ؟

من احساس کردم کاملا احساس کردم که دست های لرزانم را گرفتی و.....تابستان شدم !

من دیدم ، شنیدم و کاملا احساس کردم .....

من ....

این فلسفه بیدار شدن از خواب ، عجیب مرا اذیت می کند !!!

تقدیم به ....؟

اگر بال داشتم تو را به ماه می بردم و می توانستم پیشرفت و ترقی تو را که بعید و دور به نظر برسد زودتر ببینم .

اگر بال داشتم سعی و تلاش برای رسیدن به ستارگان و رقابت در آسمان ها را به تو یاد می دادم .

اگر بال داشتم تو را از خاک ، آتش و باران ، محافظت می کردم و نمی گذاشتم معنای درک و رنج را بفهمی .

اگر بال داشتم تو را همیشه در قلبم برای خود نگه می داشتم و هرگز ما از هم جدا نبودیم .

اما همین طور که می بینی من فرشته نیستم که بال داشته باشم و اگر هم بخواهم هرگز نمی توانم .

بنابراین برای همه این آرزوها فقط می توانم دعا کنم با وجود این اگر بال داشتم به تو می رسیدم .

زندگی به من آموخت که برای زیستن باید عاشق بود و برای عاشق بودن باید ایثار کرد .

برای ایثار کردن باید از خود گذشت و برای از خود گذشتن باید آگاه بود .

و برای آگاه بودن باید عمیقا دید و خواند و نوشت تا حق را شناخت و برای شناخت حق باید سراپا چشم بود و گوش بود و احساس ، تا بتوان به یگانگی روح بشر دست یافت ، حس کرد عاشق شد .

عاشق همه چیز و همه کس ساده و بی پیرایه تا بتوان زیبا زیست .

خدای من ! پاکم کن تا تو را با انجام کارهای که به من سپرده یی ستایش کنم .

تقدیم به .....؟

تقدیم می کنم به خواهران عزیزم زهرا و فریده و رحیمه و دوستم خوبم

نگار من رفتی تو از کنار من    وای از من این دل بیقرار من

رحمی کنه خدا به روزگار من    دل نگرانم  که زیادت برم

نمی ره این غصه دیگه از سرم    یادم بمون ای مهربون

          یه وقت نشی نامهربون

همه رفتن کسی با ما نموندش  کسی خط دل مارو نخوندش

همه رفتن ولی این دل ما رو   همون که فکر نمی کردیم سوزوندش

شبا که ،تنها،توی ،راهی   محو نگاه اون ستاره هایی

یادت باشه که یارت یک گوشه ای نشسته تو تنهایی   حرفات همه اش حرف از دوستت دارم

          چشات می گفت دلت گرفتارم بود

یادم بمون یه وقت نرم ز یادت     یادت باشه ،یادت باشه کی بود که هی عشق ونشون می دادت

شبا که،تنها،توی ،راهی

محو نگاه اون ستاره هایی

یادت باشه که یارت

یه گوشه ای نشسته تو تنهایی

دل نگرانم که زیادت برم

نمی ره این قصه دیگه از سرم

یادم بمون ای مهربون

یه وقت نشی نامهربون

             تقدیم به ......؟

                                                         جبران خلیل جبران

                                    ای وای به حال هر دوی ما