شاید مرا دیگر فردایی نباشد .

پس امروز را به من ببخش تا آنرا در هوای تو سر کنم .

شاید دیگر الهامی نباشد تا باز از تو گویم پس بگذار در تکرار سخن

 آخر بمانم

و در جایی که جز من و تو کس دیگری نیست خود را از آن تو بدانم

که تو مرا برای خود آفریدی

زندگی را با نگاهی به من آموختی و مرا در مرگ دریافتی و تو با

صداقت

بمن گفتی دنیا بی مهر است .

تو از وفای جهان دیگری گفتی پس مجموعه ای از مهرت تردید مرا

شکست

و در ملک تو از غیر تو بی نیاز گشتم

ای آنکه تولدم را به من بخشیدی جز زندگی چه دارم که در پایت

بریزم .