خاموش نشسته ، بی صدا مانده دلم

بد روز و شبی است بی فروغ رویت  

بفروز خدا ! خدا ! خدا ! مانده دلم

موهایت تر شود 

خودم را از تو دور کرده ام ، با این وجود توجه و عشق تو هنوز در دلم برپاست تو سر پناه من

هستی که مرا از گزندها و آسیب ها حفظ می کنی  من از دیوارها می گذرم و پرواز می کنم و

 تمام کارهایی را که باید ، انجام می دهم تا در پناه تو باشم شایدمن یاغی و سرکش باشم اما می

دانم حتی زمینی که بر روی آن ایستاده ام از عشق تو سرشاراست 

من منتظر لبخند پر غرور تو هستم ، مادر لبخندی که هر گره ای را باز می کند برای تمام

  لحظاتی که به خاطر من رنج کشیده ای متاسفم اما بعد از طوفان های کوچک این آرامش است 

که پابرجا خواهد ماند